लमजुङ । बिहानसम्म घरपरिवारसँग फोनमा कुराकानी भइरहेको थियो। सबै जना आ–आफ्नो काममा व्यस्त छन् भन्ने परिवारलाई लागेको थियो। कुनै असामान्य संकेत थिएन।

तर भदौ १० गते बिहान करिब ८ः३० बजेपछि आएको एउटा खबरले बेँसीसहर नगरपालिका–११ का घर्ती परिवारको जीवन नै बदलिदियो।

‘रसुवामा बाढी आएको छ, आयोजनामा कार्यरत राधिका र झपटबहादुरको सम्पर्क टुटेको छ।’

त्यसपछि परिवारका लागि हरेक दिन एउटै प्रश्न बोकेर आउन थालेको छ—राधिका र झपटबहादुर कहाँ छन्?

४३ वर्षीया राधिका घर्ती र ४५ वर्षीय झपटबहादुर घर्ती दम्पती हुन्। उनीहरू रसुवास्थित त्रिशूली थ्री ‘ए’ जलविद्युत् आयोजनामा करिब १०–१२ वर्षदेखि कार्यरत थिए।

राधिका आयोजनामा खाना पकाउने काम गर्थिन्। झपटबहादुर भने सुरुङसम्बन्धी काममा खटिन्थे। वर्षौँदेखि आयोजनामै काम गर्दै आएका उनीहरू रोजगारीकै क्रममा घरबाट टाढा रसुवा पुगेका थिए।

बिहानसम्म सामान्य थियो

बाढी आएको दिन बिहानसम्म सबै कुरा सामान्य थियो। परिवारसँग करिब ८ः३० बजेसम्म कुराकानी भएको थियो।

त्यसपछि फोन लागेन।

झपटबहादुरको मोबाइलको लोकेसन भने बिहान करिब ८ः५६ बजेसम्म देखिएको थियो। त्यसपछि लोकेसनसमेत देखिन छाड्यो।

‘उहाँहरू कहाँ हुनुहुन्छ भन्ने नै थाहा हुन सकेन। सुरुङ वा पावरहाउस आसपास हुनसक्ने हाम्रो अनुमान छ,’ भतिज विशाल घर्तीले भने।

त्यसयता परिवारका लागि समय रोकिएजस्तै भएको छ।

एकपटक सुरुङमा खोजी, त्यसपछि प्रतीक्षा

बाढीपछि नेपाली सेनाले सुरुङभित्र एकपटक खोजी गरेको परिवारले जनाएको छ। तर सुरुङभित्रको कठिन अवस्थाका कारण पूर्ण रूपमा खोजी गर्न नसकिएको उनीहरूको भनाइ छ।

त्यसपछि परिवारका लागि हरेक दिन प्रतीक्षाको दिन बनेको छ।

कहिलेकाहीँ अपरिचित नम्बरबाट फोन आउँदा पनि परिवारको मुटु एकाएक ढुकढुकाउँछ—सायद राधिका वा झपटबहादुरको खबर पो आयो कि!

तर फोन अर्कैको हुन्छ।

केही क्षणको आशा फेरि निराशामा बदलिन्छ।

समय बित्दै जाँदा जीवितै भेटिने आशा कमजोर हुँदै गएको छ। तर पूर्ण रूपमा मरेको छैन।

‘अब त न सासको खबर छ, न लासको। जिउँदै भेटिने आस पनि लगभग मरिसकेको छ। तर पनि उहाँहरूको अवस्था थाहा पाउन र कम्तीमा शवसम्म भए पनि फेला पार्न पाए हुन्थ्यो,’ विशालले भने।

तीन सन्तान, एउटै प्रतीक्षा

राधिका र झपटबहादुरका दुई छोरा र एक छोरी छन्।

जेठो छोरा अहिले आमाबुबाको खोजीमा परिवारसँगै लागिरहेका छन्। कान्छो छोरा जापानमा छन्। छोरीको विवाह भइसकेको छ।

तर भौगोलिक दूरीले पीडाको दूरी घटाएको छैन। परिवारका सबै सदस्यको ध्यान अहिले एउटै ठाउँमा छ—खोजी टोलीबाट आउने खबर।

कहिले फोन बज्छ कि भन्ने आशामा मोबाइल हातमै हुन्छ। कुनै नयाँ सूचना आयो कि भनेर आफन्त र सञ्चारमाध्यमका खबर हेरिरहन्छन्।

तर दिनहरू बित्दैछन्।

लमजुङका १० जना अझै सम्पर्कविहीन

रसुवामा आएको बाढीपछि राधिका र झपटबहादुरमात्र होइन, लमजुङका अन्य व्यक्तिसमेत सम्पर्कविहीन छन्।

जिल्ला प्रहरी कार्यालयका अनुसार रसुवाको बाढीपछि लमजुङका १० जना सम्पर्कविहीन रहेको जानकारी प्राप्त भएको छ।

जिल्ला प्रहरी कार्यालयका सूचना अधिकारी ज्ञानेन्द्रबहादुर क्षेत्रीका अनुसार सम्पर्कविहीन व्यक्तिको खोजी तथा उनीहरूको अवस्थाबारे जानकारी लिने काम भइरहेको छ।

तर परिवारका लागि औपचारिक तथ्याङ्कभन्दा ठूलो विषय आफ्ना आफन्तको वास्तविक अवस्था हो।

आशाको त्यान्रो अझै बाँकी छ

राधिका र झपटबहादुरका परिवारले अहिले चमत्कारको अपेक्षा गरिरहेका छैनन्। उनीहरूलाई आफ्ना आफन्तको सत्य खबर चाहिएको छ।

यदि जीवित छन् भने सुरक्षित उद्धार होस्।

यदि त्यस्तो सम्भावना नरहेको अवस्था हो भने कम्तीमा उनीहरूको अवस्था र शव फेला परोस्, ताकि परिवारले अन्तिम संस्कार गर्न र वर्षौँसम्म चलिरहने अनिश्चित प्रतीक्षाबाट बाहिर निस्कन सकोस्।

रसुवाको बाढीले घर, सडक, पुल र आयोजनाहरूमा क्षति मात्र पुर्‍याएको छैन। यसले सयौँ परिवारलाई आफ्ना प्रियजनको अवस्थाबारे अनिश्चितताको अँध्यारोमा धकेलेको छ।

राधिका र झपटबहादुरको परिवारका लागि पनि अहिले बाँकी छ—फोनको घण्टी, खोजी टोलीको खबर र त्यो सानो आशा, जसले भन्छ—सायद उहाँहरू कतै जीवितै हुनुहुन्छ।

दिनहरू बित्दै गए पनि परिवारले त्यो आशाको त्यान्रो अझै छाडेको छैन।

Originally published on abcnews.com.np.