काराकस, भेनेजुएला – बुधबार गएको दुई शक्तिशाली भूकम्पको चपेटामा परेको भेनेजुएला यतिबेला शोकको महासागरमा डुबेको छ। कम्तीमा १,४३० जनाको ज्यान लिएको यो विपत्तिले पहिलेदेखि नै थिलथिलो बनेको राष्ट्रको संरचनालाई नै हल्लाइदिएको छ। यसैबीच, राजधानी काराकसस्थित ‘बेलो मोन्टे’ (Bello Monte) शवगृहमा शवहरूको यति धेरै चाप बढेको छ कि त्यहाँको अवस्थाले मानवीय संवेदनालाई नै चुनौती दिइरहेको छ।

यस दुःखद घटनाले देशको पूर्वाधारलाई नै तहसनहस बनाएको छ, जसका कारण अहिले अन्तर्राष्ट्रिय सहयोगको खाँचो परेको छ।

प्रमुख विवरणहरू:

• प्रभावित क्षेत्रहरू: तटीय क्षेत्रहरू, विशेष गरी ला गुएरा (La Guaira) राज्य सबैभन्दा बढी प्रभावित भएको छ।
• अन्तर्राष्ट्रिय सहयोग: अमेरिका, संयुक्त राष्ट्र संघ, स्विट्जरल्याण्ड र मेक्सिकोबाट आएका उद्धार तथा चिकित्सा टोलीहरू प्रभावित क्षेत्रमा खटिएका छन्।
• विमानस्थलको अवस्था: राजधानी काराकसस्थित देशको मुख्य विमानस्थलमा ठूलो क्षति पुगेको छ, जसले सुरुवाती राहत तथा उद्धार प्रयासहरूलाई निकै जटिल बनाइदिएको छ (बीबीसी)।

शवगृहमा थुप्रिएका लासहरू

बेलो मोन्टे शवगृहको दृश्य हृदयविदारक छ। मानिसहरू आफ्ना मृत आफन्तहरूलाई मोटरसाइकल, निजी कार र पिकअप ट्रकको पछाडि राखेर ल्याउन बाध्य छन्। त्यहाँ मनोवैज्ञानिक परामर्श दिइरहेकी स्वयंसेवी क्यामिला रोड्रीग्वेज भन्छिन्, “हिजो त पूरै सडक आफन्तका शव बोकेर आएका मानिसहरूले भरिएको थियो। यो दृश्य शब्दमा वर्णन गर्नै सकिँदैन।”

ला गुएराको शवगृह आपत्कालीन चाप थेग्न नसकेर पूर्ण रूपमा भत्किएपछि, वरपरका क्षेत्रका शवहरू पनि बेलो मोन्टेमै ओइरिएका छन्। अन्त्येष्टि व्यवसायीहरूले हालसम्म २०० भन्दा बढी कफिन र शव झोलाहरू दान गरेका छन्, तर अवस्था अझै नियन्त्रण बाहिर छ।

एउटा परिवारको उजाडिएको सपना

४४ वर्षीया मार्जोरी सेडेनोको कथाले यस त्रासदीको भयावह रूपलाई प्रष्ट पार्छ। उनले भूकम्पमा आफ्ना आमा, बुबा र भाइ गुमाइन्। लस पालोस ग्रान्डेसस्थित उनको चारतले घर भत्किँदा परिवारका सदस्यहरू पुरिए। शुक्रबार रातिसम्म उनले आफ्ना भाइको मात्र शव पहिचान गर्न सकिन्।

मार्जोरी भन्छिन्, “त्यहाँको अवस्था डरलाग्दो छ। यो यस्तो त्रासदी हो जुन कसैलाई पनि नपरोस्। मेरो भाइ सायद आमा-बुबालाई बचाउन भित्र पसेको थियो, तर सबै खरानी भयो।”

अर्की पीडित बेल्किस सेडेनोको अवस्था पनि उस्तै छ। उनकी भाउजू मारिया एलेना मोरेनोलाई बिहीबार बिहान जीवितै उद्धार गरिएको थियो, तर गलत ‘सुनामी अलर्ट’ को अफवाहले निम्त्याएको भागदौडका कारण अस्पताल पुर्‍याउँदा उनको मृत्यु भइसकेको थियो।

“जनताको भर जनता”

सरकारले केही बाँचेकाहरूलाई उद्धार गरेको दाबी गर्दै सामाजिक सञ्जालमा भिडियोहरू सार्वजनिक गरिरहेको छ। कार्यवाहक नेता डेल्सी रोड्रीग्वेजले ३३ जनाको उद्धार भएको भन्दै धन्यवाद ज्ञापन गरेकी छिन्। तर, सडकमा भने सरकारको सुस्तता र पूर्वतयारीको अभावप्रति तीव्र आक्रोश छ।

राजधानीको भ्रमणका क्रममा आक्रोशित स्थानीयहरूले रोड्रीग्वेजलाई “सरकारले जनताका लागि केही पनि गरिरहेको छैन!” भन्दै दुत्कारेका छन्। भूकम्पपछि घर फर्कन डराएर सडकमा टेन्ट टाँगेर बसिरहेका हजारौँ परिवारहरूका लागि सरकारी राहतभन्दा स्वयंसेवीहरूको सहयोग बढी देखिएको छ।

मार्जोरी सेडेनोले भनिन्, “सरकारबाट कुनै प्रतिक्रिया नआउला, तर यहाँ धेरै असल मानिसहरू छन् जसले हामीलाई साथ दिइरहेका छन्। भेनेजुएली जनताको हृदय साँच्चै ठूलो छ।”

त्रासदीको दीर्घकालीन प्रभाव

भूकम्पको १२५ वर्षपछिको यो सबैभन्दा ठूलो विपत्तिले भेनेजुएलाको स्वास्थ्य र आपत्कालीन सेवा प्रणालीको पोल खोलेको छ। अहिले पनि हजारौँ मानिस हराइरहेका छन्। बेलो मोन्टे शवगृहमा हुनेहरूको भीड, सडकमा सुत्नेहरूको लर्को र उद्धारमा खटिएका स्वयंसेवीहरूको सक्रियताले विपत्तिको यो घडीमा भेनेजुएलाका जनता एकअर्काको सहारा बनेर उभिएको देखाउँछ।

सरकारले दाबी गरेझैँ उद्धार कार्य जारी रहे पनि, सडकको वास्तविकता भने सरकारी संयन्त्रको असफलता र मानवीय संवेदनामा देखिएको गम्भीर खाडलकै वरपर घुमिरहेको छ।

अन्तराष्ट्रिय मिडिया संस्थानका आधारमा