लियोनेल मेस्सी १३ वर्षको हुँदा उनका बुबाले एफसी बार्सिलोनासँग नेपकिनमा सम्झौता गरेका थिए। यसले अर्जेन्टिनाको रोसारियोबाट स्पेनमा परिवारको बसाइँसराइ समेटेको थियो। क्लबले १४ वर्षका ती प्रतिभावान बालकलाई सामान्य उचाइमा पुग्नका लागि हर्मोन उपचारको खर्च पनि बेहोरेको थियो। विमानस्थल जाने ट्याक्सीमा मेस्सी परिवार रोएको थियो। तिनीहरू अर्जेन्टिनाको लामो आर्थिक मन्दीबाट भाग्दै आप्रवासीका रूपमा जाँदै थिए।

अहिले ३९ वर्षका मेस्सी त्यसयता आफ्नो देशमा कहिल्यै बसेका छैनन्। उनी बार्सिलोनामा २० वर्ष बिताएपछि अहिले इन्टर मियामीबाट खेल्छन्। तैपनि, यो आप्रवासी फुटबलको मैदानभन्दा बाहिर पनि अर्जेन्टिनाको अनुहार बनेका छन्। आफ्ना लगभग सबै समकालीनहरूले सन्यास लिइसकेको उमेरमा, उनले यस विश्वकपमा हालसम्म आठ गोल गरिसकेका छन् र अर्जेन्टिनालाई उपाधि रक्षा गर्ने अभियानमा नेतृत्व गरिरहेका छन्। भोलि न्यु जर्सीमा, उनी आफ्नो तेस्रो विश्वकप फाइनल खेल्नेछन्, यस पटक आफ्नो जीवनको आधा समय बिताएको देश स्पेनविरुद्ध।

धेरै आप्रवासीहरू जस्तै, मेस्सीले पनि आफूले छोडेको ठाउँसँगै तादात्म्य राख्छन्। स्पेनले उनलाई आफ्नो युवा टोलीबाट खेल्न आग्रह गरेको थियो—जसले भोलिको फाइनलको परिदृश्य परिवर्तन गर्न सक्थ्यो—तर उनले अर्जेन्टिनाबाट खेल्ने इच्छा मात्र राखे। उनले सधैं आफ्नो (अर्जेन्टिनी) लवज कायम राखेका छन्।

फूलको गमला जस्तो कपाल काटेका ती बालकले २००५ मा आफ्नो राष्ट्रिय डेब्युमा ४५ सेकेन्डमै रातो कार्ड पाएका थिए र श्रेणीक्रमको तल्लो तहबाट सुरुवात गरेका थिए। बासेलमा क्रोएसिया विरुद्धको मैत्रीपूर्ण खेलपछि, अर्जेन्टिनाको महासंघले उनलाई इजीजेटमार्फत बार्सिलोना फर्काइदिएको थियो। तर उनको प्रतिभा नजरअन्दाज गर्न मिल्ने थिएन। उनी त्यस्ता थिए जसलाई अर्जेन्टिनीहरू “पिबे” (pibe) भन्छन्—एक बालक, एक प्राकृतिक ड्रिबलर, जसको पूर्वअनुमान क्षमता र छोटो पाइलाहरूले उनलाई विपक्षीभन्दा छिटो दिशा परिवर्तन गर्न मद्दत गर्थ्यो।

स्पष्ट तुलना डिएगो म्याराडोनासँग गरिन्छ, एक ‘पिबे’ जसले १९८६ को विश्वकप लगभग एक्लैले अर्जेन्टिनालाई जिताएका थिए। तर म्याराडोनासँग मैदान बाहिर एउटा जंगली कवितात्मक शैली थियो। उनले ट्याङ्गो गाउँथे र राष्ट्रको भावनालाई च्यानलाइज गर्थे। हातले गोल गरेर र एउटा उत्कृष्ट एकल गोल गरेर इङ्गल्याण्डलाई हराएपछि, उनले भनेका थिए कि यो फकल्याण्ड युद्धको बदला थियो, जहाँ बेलायतीहरूले अर्जेन्टिनी सैनिकहरूलाई “सानो चराहरू” जस्तै मारेका थिए।

मेस्सी, यसको विपरीत, एक लाटा र अन्तर्मुखी व्यक्ति हुन्। जहाँ म्याराडोना ब्युनस आयर्स बाहिरको झुग्गीमा हुर्किएका थिए, मेस्सी समाजको लगभग बाहिर हुर्किएका थिए, जुन उनको पारिवारिक कुल र बार्सिलोनाको फुटबल एकेडेमीको उत्पादन थियो। तर यो एक अर्जेन्टिनी कुल थियो, जसमा उनका आमाबाबु, दाजुभाइ-दिदीबहिनी र उनकी श्रीमती एन्टोनेला थिए, जसलाई उनी रोसारियोमा बाल्यकालदेखि नै चिन्थे।

उनले र एन्टोनेलाले आफ्ना तीन छोराहरूलाई बार्सिलोना बाहिरको शान्त कास्टेलडेफेल्समा हुर्काए। मेस्सी क्याम्प नाउ स्टेडियममा चम्किन्थे, त्यसपछि सुनसान मध्यरातको राजमार्ग हुँदै घर फर्किन्थे। तीन दिनपछि, उनी फेरि त्यही गर्थे।

तर वर्षौंसम्म, उनी अर्जेन्टिनाका लागि त्यो प्रदर्शन गर्न सकेनन्, आंशिक रूपमा किनभने बार्सिलोनाले उनलाई छिटो सामूहिक स्पेनिस पासिङ फुटबलमा अभ्यस्त गराएको थियो। ती महान् ‘पिबे’ एक महान् सामूहिक फुटबल खेलाडी पनि बने। यसको विपरीत, अर्जेन्टिनाको खेल अराजक थियो। उनका पूर्व प्रबन्धक सेजर लुइस मेनोटीले टिप्पणी गरेका थिए: “बार्सिलोनामा उनी खेल्छन्; राष्ट्रिय टोलीमा उनी दौडिन्छन्।”

अर्जेन्टिनीहरूलाई यो कुराले निराश बनाउँथ्यो कि मेस्सी केवल बार्सिलोनाका लागि उत्कृष्ट थिए। कसैले उनलाई “पेचो फ्रियो” (pecho frío) भन्थे — एक “चिसो छाती” भएको व्यक्ति जसले नीलो-सेतो जर्सीको न्यानोपन महसुस गर्दैनथ्यो। यो आरोपले उनलाई क्रुद्ध बनायो: “तपाईंले म अर्जेन्टिनी होइन भन्नु भन्दा बढी कुराले मलाई केही पनि दुःखी बनाउँदैन।”

तैपनि म्याराडोनाको विरासत उनमाथि हाबी देखिन्थ्यो। मेस्सीले मध्यम स्तरको अर्जेन्टिनालाई २०१४ को विश्वकप फाइनलसम्म पुर्‍याएका थिए, तर उनीहरू जर्मनीसँग १-० ले पराजित भए, जब उनले अन्तिम मौकाको फ्रि-किकलाई स्ट्यान्डमा प्रहार गरे। २०१६ मा चिलीविरुद्ध कोपा अमेरिकाको फाइनल हारेपछि, उनले राष्ट्रिय टोलीबाट सन्यास लिए, तर तुरुन्तै फिर्ता पनि भए।

२०१८ मा, उनका पूर्व सहकर्मी लियोनेल स्कालोनी अर्जेन्टिनाका प्रबन्धक बने। स्कालोनीले मेस्सी कसरी खेल्न चाहन्छन् भन्ने बुझे: युरोपियनहरू भन्दा ढिलो, छोटो पासिङका साथ, एउटा जटिल खेल जसलाई अर्जेन्टिनीहरू “ला नुएस्ट्रा” (la nuestra) वा “हाम्रो” भन्छन्। ३४ वर्षको उमेरमा, मेस्सीले अन्ततः अर्जेन्टिनासँग एउटा ट्रफी, २०२१ को कोपा अमेरिका जिते। एक वर्षपछि, उनले विश्वकप उचाले। ३५ वर्षको उमेरमा, उनको करियर पूरा भएको देखिन्थ्यो।

तर यहाँ उनी फेरि छन्, बिना कुनै दबाब खेलिरहेका, पहिले नै सफलता हासिल गरिसकेका। उनको उपहार, सायद उनी आफैंलाई अचम्म लाग्ने गरी, समाप्त भएको छैन। उनका पोषणविद् इस्माइल गालान्छोले उल्लेख गरे कि उनको उच्चतम स्प्रिन्टिङ गति, प्रति घण्टा ३०.९ किमीको निकै सम्मानजनक गति, २०२२ को भन्दा छिटो छ। गालान्छोले भने: “उनको जीवविज्ञानलाई उल्टाउन हामीले ठ्याक्कै के गरेका छौं? म भन्न सक्दिन, तर म नतिजासँग अति सन्तुष्ट छु।”

जब उनी दौडिन थाल्छन्, उनका सहकर्मीहरूलाई थाहा हुन्छ कि उनले कुनै ओपनिङ देखेका छन्। उनीहरू उनलाई मद्दत गर्न खेल्छन्।

मैदानमा, मेस्सीले सबै कुरा देख्छन्। आफ्नो पूरै करियरमा, उनले पहिलो पाँच मिनेट बललाई बेवास्ता गरे र सट्टामा प्रत्येक विपक्षी र उनीहरूबीचको खाली ठाउँलाई सम्झँदै हिँडे। तर अहिले उनी लगभग पूरै खेल हिँड्दै र स्क्यान गर्दै बिताउँछन्। जब उनी दौडिन थाल्छन्, उनका सहकर्मीहरूलाई थाहा हुन्छ कि उनले कुनै ओपनिङ देखेका छन्। उनीहरू उनलाई मद्दत गर्न खेल्छन्। जब उनी इजिप्ट विरुद्ध दाहिने विंगमा सरे, त्यहाँ खाली ठाउँ देख्दै, टोली उनी वरिपरि पुनर्गठित भयो। अर्जेन्टिना, ७८ मिनेटपछि दुई गोलले पछि परेको अवस्थामा ३-२ ले जित्यो। स्कालोनीले पछि भने: “हामी ती थिएनौं जसले इङ्गल्याण्ड विरुद्ध फेरि दायाँ तिर सरेर अर्जेन्टिनालाई फेरि जित्न मद्दत गर्यौं।”

रेफ्रीहरूले उनलाई अन्य खेलाडीहरू भन्दा बढी सुरक्षा दिन्छन् तर त्यो सायद यसकारण हो कि उनीहरू उनको स्टारडम देखेर चकित हुन्छन्, यसकारण होइन (एउटा व्यापक सिद्धान्त अनुसार) कि उनलाई विश्वकप जिताउन फिफाको षड्यन्त्र छ।

यहाँ अर्जेन्टिनाका खेलहरूमा प्रत्येक स्टेडियम अर्जेन्टिनीहरूले भरिएको छ, जसमा धेरै सह-आप्रवासीहरू छन्। धेरैले पछाडि उनको नाम भएको जर्सी लगाएका छन्। तिनीहरू मेस्सीको देशबाट आएका हुन्। उनको किंवदन्तीका लागि महत्वपूर्ण कुरा, उनले भावना व्यक्त गर्न सिकेका छन्, मैदानमा रुँदै, सायद उनका बुबा बिरामी भएको कारणले। फुटबलमा उनले एउटा वैकल्पिक विश्व श्रेणीक्रम खडा गरेका छन् जसमा अमेरिका पछाडि छ, चीन अनुपस्थित छ, युरोपेली शक्तिहरू अपमानित छन्, र अर्जेन्टिना विश्वको शीर्षमा छ।