स्याङ्जा  । भोटेकोसी नदीमा आएको विनाशकारी बाढीको भीषण भेलमा परेका वालिङ नगरपालिका–१२ का तिलक पराजुलीले मृत्युको मुखबाट फर्किएर जीवन जोगाउनुभएको छ। एक महिनाअघि मात्रै काजमा रसुवा पुग्नुभएका पराजुली रसुवा भन्सार कार्यालयमा अधिकृतका रूपमा कार्यरत हुनुहुन्थ्यो।

बाढी आएको दिन कार्यालय जाने क्रममा उहाँ भवनको दोस्रो तलामा पुग्नुभएको थियो। अचानक भूकम्पले जस्तै भवन हल्लिन थालेपछि उहाँ दोस्रो तलाको एउटा कोठाभित्र पस्नुभयो।

तर केही क्षणमै अवस्था झन् भयावह बन्यो।

कोठा बाढीको लेदोले भरिँदै गयो। उहाँको शरीरसमेत लेदोले पुरियो। त्यतिबेला उहाँलाई लाग्यो— ‘अब जीवन यति नै रहेछ।’

तर भाग्यले अर्को मोड लियो।

बाढीको भीषण भेलले भवनको भित्ता नै फोडिदिएपछि पराजुली बाढीको भुमरीमा हुत्तिनुभयो। करिब २० मिनेटसम्म बाढीले उहाँलाई घुमाइरह्यो।

“भुमरीले हुत्याएपछि टाउको जोगाउने प्रयास गरिरहेँ,” उहाँले त्यस क्षण सम्झिँदै भन्नुभयो।

मृत्यु निश्चितजस्तै लागेको त्यो क्षणमा पनि उहाँले बाँच्ने संघर्ष छाड्नुभएन।

‘बाँचिन्छ कि भन्ने आशा जाग्यो’

बाढीको भुमरीबाट बाहिरिएपछि पराजुलीलाई फेरि बाँच्ने आशा जाग्यो। भेलले उहाँलाई किनारामा हुत्याइदिएको थियो।

घाइते शरीर लिएर उहाँ उद्धारको आशामा घस्रिँदै माथितिर उक्लिन थाल्नुभयो।

त्यही क्रममा उहाँको भेट विक्रम श्रेष्ठसँग भयो। पराजुलीका लागि श्रेष्ठसँगको त्यो भेट जीवनकै महत्वपूर्ण संयोग बन्यो।

घाइते अवस्थामा भेटिएका पराजुलीलाई श्रेष्ठले अन्य घाइते तथा धेरै मानिस जम्मा भएको सुरक्षित स्थानसम्म पुर्‍याउनुभयो।

“भुमरीबाट निस्किएपछि बाँचिन्छ कि भन्ने आशा जागेको थियो,” पराजुलीले भन्नुभयो, “हेलिकप्टर आउन थालेपछि भने अब पक्कै बाँचिन्छ भन्नेमा पूर्ण रूपमा विश्वस्त भएँ।”

त्यसपछि उहाँलाई नुवाकोटस्थित नेपाली सेनाको क्याम्पमा लगियो। त्यहाँबाट स्थानीय चक्रदेव अस्पताल पुर्‍याएर उपचार सुरु गरियो।

परिवारलाई आफू जीवित रहेको थाहा थिएन

चक्रदेव अस्पताल पुर्‍याएपछि सेनाका एक सदस्यले पराजुलीलाई सोधे— ‘आफ्नो मान्छेको नम्बर भन्न सक्नुहुन्छ?’

उहाँले श्रीमतीको मोबाइल नम्बर दिनुभयो। तर श्रीमतीको मोबाइल बन्द थियो।

त्यसपछि उहाँले दाजु तोरण पराजुलीको नम्बर दिनुभयो। त्यहाँ पनि सम्पर्क हुन सकेन।

अन्ततः उहाँले स्कुले साथी युवराज डुम्रेको नम्बर दिनुभयो।

युवराजका एक साथी तत्कालै चक्रदेव अस्पताल पुगे। त्यसपछि पराजुलीले आवश्यक उपचार पाउनुभयो।

बाढीग्रस्त क्षेत्रमा हेलिकप्टर उडाउनुपर्ने भएकाले अस्पतालमा प्राथमिक उपचारपछि उहाँलाई एम्बुलेन्समार्फत काठमाडौंस्थित नर्भिक अस्पताल ल्याइयो।

त्यसपछि मात्रै उहाँ जीवित रहेको खबर परिवार र आफन्तले पाए।

एकातिर परिवारले उहाँको अवस्था थाहा नपाएर चिन्ता गरिरहेको थियो, अर्कोतिर उहाँ मृत्युको मुखबाट फर्केर अस्पतालको शय्यामा जीवनसँग संघर्ष गरिरहनुभएको थियो।

शरीरमा चोट, मनमा बाढीको त्रासदी

बाढीमा परेर पराजुलीको दायाँ करङ भाँचिएको छ। शरीरका विभिन्न भागमा चोट लागेको छ।

उहाँ दुई दिन आईसीयूमा र त्यसपछि छ दिन वार्डमा बसेर उपचार गराउनुभयो।

उपचारपछि स्वास्थ्यमा क्रमिक सुधार आएको छ। तर पूर्ण रूपमा निको हुन अझै केही समय लाग्ने चिकित्सकले बताएका छन्।

उहाँ कार्यरत रसुवा भन्सार कार्यालयमा रहेका ३५ जनामध्ये धेरैजना अझै बेपत्ता रहेको र केहीको मृत्यु भएको पराजुलीले बताउनुभयो।

आफू बाँचेर फर्किए पनि सहकर्मीहरूको अवस्थाले उहाँलाई भावुक बनाएको छ।

‘सायद भाग्यमा बाँच्न लेखेको रहेछ’

भोटेकोसीको त्यो भेलले पराजुलीको शरीरमा चोट मात्रै छाडेन, जीवनप्रतिको दृष्टिकोणसमेत बदलिदिएको छ।

मृत्युको मुखमा पुगेर फर्किएका उहाँ अहिले काठमाडौंमा परिवारसँगै रहेर उपचार गराइरहनुभएको छ।

“सायद भाग्यमा बाँच्न लेखेको रहेछ, त्यसैले बाँचें,” उहाँले भन्नुभयो।

करिब २० मिनेटसम्म बाढीको भुमरीमा घुम्दा जीवनको आशा हराइसकेको थियो। तर एउटा भित्ता भत्कियो, भेलले उहाँलाई बाहिर फ्याँक्यो, किनारामा पुग्नुभयो, एउटा व्यक्तिको साथ पाउनुभयो र अन्ततः हेलिकप्टर देख्नुभयो।

त्यही घटनाक्रमले उहाँलाई मृत्युबाट जीवनतर्फ फर्कायो।

अब त्यो जीवन उहाँका लागि केवल आफू बाँच्ने अवसर होइन।

मृत्युको मुखबाट फर्किएको जीवनलाई इमानदार र असल कर्मचारीका रूपमा समर्पित गर्ने प्रण पराजुलीले गर्नुभएको छ।

भोटेकोसीको त्यो विनाशकारी भेल उहाँको स्मृतिबाट कहिल्यै मेटिने छैन। तर त्यही भेलबाट बाँचेको जीवनले अब नयाँ अर्थ पाएको छ।

Originally published on abcnews.com.np.