काठमाडौं । नेपाली कराँते टोलीले जापानको आइची–नागोयामा आयोजना हुने २०औँ एसियाली खेलकुदमा स्वर्णसहित कम्तीमा दुई पदक जित्ने महत्वाकांक्षी लक्ष्य राखेको छ। १९औँ एसियाली खेलकुदमा एरिका गुरुङले रजत पदक जितेपछि नेपाली कराँतेप्रति बढेको अपेक्षालाई यसपटक अझ ठूलो उपलब्धिमा रूपान्तरण गर्ने लक्ष्यसहित टोली तयारीमा जुटेको हो।

राष्ट्रिय खेलकुद परिषद् (राखेप) को मिसन–२०२६ अन्तर्गत नेपालले कराँतेका सात इभेन्टमा आठ खेलाडी उतार्ने तयारी गरेको छ। लामो समयदेखिको प्रशिक्षण, खेलाडीको अनुभव र पछिल्लो अन्तर्राष्ट्रिय प्रदर्शनका आधारमा प्रशिक्षकहरूले यसपटक पदकको सम्भावना बलियो रहेको दाबी गरेका छन्।

एरिकाबाट स्वर्णको अपेक्षा

नेपाली कराँतेको सबैभन्दा ठूलो आशा फेरि एरिका गुरुङमाथि छ। हान्चाउ एसियाली खेलकुदमा महिला ६८ केजीमाथिको कुमुतेमा रजत जितेकी एरिकाले यसपटक पदकको रङ परिवर्तन गर्ने लक्ष्य राखेकी छन्।

प्रशिक्षक मण्डेकाजी श्रेष्ठका अनुसार एरिकाको पछिल्लो प्रदर्शन, अनुभव र लामो तयारीलाई हेर्दा स्वर्णको सम्भावना देखिएको छ।

एरिकाको रजतपछि नेपाली कराँतेले एसियाली स्तरमा आफ्नो प्रतिस्पर्धात्मक क्षमता प्रमाणित गरेको छ। अब चुनौती भनेको त्यसलाई निरन्तरता दिँदै स्वर्णमा रूपान्तरण गर्नु हो।

आठ खेलाडी, सात इभेन्ट

नेपालले कुमुते र काता दुवै विधामा प्रतिस्पर्धा गर्नेछ।

कुमुतेतर्फ पुरुषमा राकेश मानन्धरले ५० केजीमुनि, मिनबहादुर तामाङले ५५ केजीमुनि तथा तेन्जिङ शेर्पाले ८४ केजीमाथिको तौल समूहमा प्रतिस्पर्धा गर्नेछन्।

महिलातर्फ निरुपा दोङ तामाङले ६८ केजीमुनि र एरिका गुरुङले ६८ केजीमाथिको स्पर्धामा चुनौती प्रस्तुत गर्नेछन्।

कातातर्फ सानुमाया थिङले व्यक्तिगत तथा टिम दुवै स्पर्धामा प्रतिस्पर्धा गर्नेछिन्। एलिशा रासकोटी मगर र मेघा लिम्बुले महिला टिम कातामा नेपालको प्रतिनिधित्व गर्नेछन्।

यसपटकको अर्को महत्वपूर्ण पक्ष महिला टिम कातामा नेपालको पहिलो सहभागिता हो।

लामो तयारीले बढाएको आत्मविश्वास

नेपाली टोलीले करिब १८ महिनादेखि मिसन–२०२६ अन्तर्गत तयारी गरिरहेको छ। अहिले खेलाडीहरू बन्द प्रशिक्षणमा छन्।

प्रशिक्षक मण्डेकाजी श्रेष्ठ लामो तयारीले खेलाडीमा आत्मविश्वास बढाएको बताउँछन्।

उनका अनुसार नेपाली कराँतेले विगतमा एसियाली खेलकुदमा बनाएको विरासतलाई आधार बनाएर यसपटक अझ राम्रो प्रदर्शन गर्ने लक्ष्य राखिएको छ।

काता टोलीलाई त्रिपुरेश्वरस्थित दशरथ रंगशालाको हलमा मण्डेकाजी श्रेष्ठले प्रशिक्षण दिइरहेका छन् भने कुमुते टोली सातदोबाटोस्थित कराँते हलमा कुशल श्रेष्ठको प्रशिक्षणमा छ।

कातामा पनि पदकको आशा

यसपटक नेपाली टोलीले कुमुतेमा मात्र होइन, काताबाट पनि पदकको अपेक्षा गरेको छ।

प्रशिक्षक श्रेष्ठका अनुसार महिला टिम काता टोली बलियो अवस्थामा छ। टिम निर्माण भएको धेरै लामो समय नभए पनि खेलाडीहरूको व्यक्तिगत क्षमता र समन्वयका आधारमा पदकको सम्भावना देखिएको उनको भनाइ छ।

काता खेलाडी सानुमाया थिङले व्यक्तिगततर्फ चुनौती कठिन भए पनि पदक जित्ने सम्भावना रहेको बताएकी छन्।

उनका अनुसार एसियाली स्तरमा प्रतिस्पर्धा निकै कडा छ। विश्व वरीयताका शीर्ष खेलाडीहरू पनि एसियाकै भएकाले व्यक्तिगत कातामा चुनौती उच्च छ। तर, निरन्तर प्रशिक्षण र उत्कृष्ट प्रदर्शन गर्न सके कांस्य पदकसम्म पुग्ने लक्ष्य राख्न सकिने उनको विश्वास छ।

एलिशा रासकोटी मगर पनि एसियाली खेलकुदलाई ठूलो अवसरका रूपमा लिन्छिन्। यसअघि पनि एसियाली खेलकुदको अनुभव हासिल गरिसकेकी एलिशा यसपटक सकारात्मक नतिजा निकाल्ने लक्ष्यमा छिन्।

विदेशमा अन्तिम तयारीको योजना

नेपाली कराँते टोलीलाई प्रतियोगिताअघि विदेशमा प्रशिक्षण गराउने तयारीसमेत भइरहेको छ।

राखेप र नेपाल कराँते महासंघबीच यस विषयमा छलफल भइरहेको प्रशिक्षकहरूले बताएका छन्। योजना अनुसार कुमुते टोलीलाई इजिप्टमा प्रशिक्षणका लागि पठाउने र काता टोलीलाई जापानमा प्रशिक्षण गराउने सम्भावना छ।

यदि उक्त योजना कार्यान्वयन हुन नसके दुवै टोली प्रतियोगिता सुरु हुनुभन्दा करिब १५–२० दिनअघि जापान पुगेर त्यहीँ प्रशिक्षण गर्ने विकल्पसमेत राखिएको छ।

एसियाली स्तरमा पदक जित्नका लागि अन्तिम तयारी निकै महत्वपूर्ण हुने भएकाले नेपाली टोलीले अन्तर्राष्ट्रिय वातावरणमै प्रशिक्षण गर्ने अवसर खोजिरहेको हो।

तीन दशकको कराँते यात्रा

नेपालले एसियाली खेलकुदमा कराँतेको यात्रा सन् १९९४ को हिरोसिमा एसियाली खेलकुदबाट सुरु गरेको थियो।

तीन दशकभन्दा लामो यात्रामा नेपालले कराँतेबाट अहिलेसम्म एक रजत र तीन कांस्य पदक जितेको छ।

हिरोसिमा एसियाडमा सीताकुमारी राईले महिला कुमुते ६० केजीमाथिको स्पर्धामा कांस्य जित्दै नेपाललाई पहिलो पदक दिलाएकी थिइन्।

त्यसपछि सन् १९९८ को बैंकक एसियाली खेलकुदमा सम्बरबहादुर गोलेले पुरुष कुमुते ६० केजीमाथिमा कांस्य जिते।

१६ वर्षपछि सन् २०१४ को इन्चोन एसियाली खेलकुदमा विमला तामाङले व्यक्तिगत कातामा कांस्य जितिन्।

तर, नेपाली कराँतेको सबैभन्दा ठूलो उपलब्धि हान्चाउ एसियाली खेलकुदमा आयो। सन् २०२२ का लागि निर्धारित भए पनि २०२३ मा सम्पन्न उक्त खेलकुदमा एरिका गुरुङले महिला ६८ केजीमाथिको कुमुतेमा रजत पदक जितिन्।

त्यही उपलब्धिले नेपाली कराँतेलाई नयाँ अपेक्षाको केन्द्रमा ल्याएको हो।

अब रजतबाट स्वर्णतर्फ

एरिकाको रजतले नेपाली कराँतेका लागि सम्भावनाको ढोका खोलिसकेको छ। अब २०औँ एसियाली खेलकुदमा त्यो सम्भावनालाई वास्तविक उपलब्धिमा बदल्ने चुनौती छ।

स्वर्णको लक्ष्य राख्नु आफैँमा महत्वाकांक्षी निर्णय हो। तर लामो तयारी, अन्तर्राष्ट्रिय अनुभव, एरिकाको उच्चस्तरीय प्रदर्शन र कातामा थपिएको नयाँ टिमले नेपाललाई पदकको दाबेदारका रूपमा प्रस्तुत गर्ने आधार दिएको छ।

तर एसियाली खेलकुदको स्तरमा पदक जित्न केवल आत्मविश्वास पर्याप्त हुँदैन। खेलाडीको शारीरिक तयारी, मानसिक दृढता, रणनीति, चोटबाट जोगिने क्षमता र प्रतियोगिताको दिनको प्रदर्शन निर्णायक हुन्छ।

त्यसैले नेपाली कराँतेका लागि अबको लक्ष्य केवल ‘दुई पदक’ होइन—तीन दशक लामो यात्रालाई नयाँ उचाइमा पुर्‍याउँदै पहिलो एसियाली स्वर्णको खोजी पनि हो।

यदि एरिकाले रजतलाई स्वर्णमा बदल्न सकिन् र काता टोलीले अपेक्षाअनुसार प्रदर्शन गर्‍यो भने २०औँ एसियाली खेलकुद नेपाली कराँतेको इतिहासमै नयाँ अध्याय बन्न सक्छ।

Originally published on abcnews.com.np.