कल्याणपुर (सप्तरी), : दस दिनसम्म कपुरदेवी साहको संसार एउटा अनुहार वरिपरि घुमिरह्यो—छोरा सञ्जयको अनुहार। आँखामा त्यही अनुहार, मनमा त्यही प्रश्न—‘छोरा कहाँ होला ? जिउँदै होला कि…?’

तिलाठी कोइलाडी गाउँपालिका–४ साह टोलकी ५० वर्षीया कपुरदेवी दस दिनदेखि ओछ्यानमै हुनुहुन्थ्यो। न भोक लाग्थ्यो, न कसैसँग बोल्न मन लाग्थ्यो। भान्सामा चुलो बल्न छाडेको थियो। घरमा मानिसको आउजाउ भए पनि त्यो आँगनमा खुसीको कुनै आवाज थिएन।

भदौ १० गते भोटेकोशीमा आएको बाढीपछि छोरा सञ्जय सम्पर्कविहीन भएको खबर आएपछि कपुरदेवीका लागि समय रोकिएजस्तै भयो।

तर शुक्रबार बिहान करिब १० बजे आएको एउटा फोनले दस दिनदेखिको त्यो अँध्यारो एकैछिनमा चिरिदियो।

‘सञ्जय जीवितै भेटियो।’ खबर सुन्नासाथ कपुरदेवी ओछ्यानबाट जुरुक्क उठ्नुभयो।

आँखाबाट आँसु झरे। तर यसपटक ती आँसु पीडाका थिएनन्। ती खुसीका आँसु थिए।

दस दिनदेखि बन्द रहेको भान्सामा चुलो बल्यो। कपुरदेवीले खाना खानुभयो। हिँड्न थाल्नुभयो। सन्नाटाले ढाकेको घरमा एकाएक आफन्तका फोन बज्न थाले। फोनमा सुनिन थाले—बधाई, शुभकामना र आशीर्वादका शब्द।

“दस दिनदेखि छोरा सम्पर्कविहीन भएकाले शोकमा ओछ्यानमै थिएँ,” कपुरदेवीले भन्नुभयो, “आज छोराको सकुशल उद्धार भएको खबर आएपछि ओछ्यानबाट उठेँ र खाना खाएँ।”

त्यो पाँच सेकेन्डको फोन

३२ वर्षीय सञ्जय साह रसुवास्थित माथिल्लो त्रिशूली थ्री ‘ए’ जलविद्युत् आयोजनामा मेकानिकल फोरम्यानका रूपमा काम गर्नुहुन्छ। करिब तीन वर्षदेखि उहाँ त्यहीँ कार्यरत हुनुहुन्छ।

भदौ १० गते बिहान ७ बजेर ४५ मिनेट।

परिवारसँग सञ्जयको अन्तिम सम्पर्क त्यही थियो।

भाइ सञ्जीव साहका अनुसार दाजुसँग भिडियो कलमा कुरा भइरहेको थियो। तर फोनमा आवाज सुनिएको थिएन।

सञ्जयले मोबाइलको ब्याक क्यामेरा अन गर्नुभयो।

सुरुङभित्र रहेका मेसिन देखाउनुभयो।

“दाजुले सुरुङभित्रको मेसिन देखाउँदै हुनुहुन्थ्यो,” सञ्जीव सम्झिनुहुन्छ, “त्यसै क्रममा करिब पाँच सेकेन्डमै फोन काटियो।”

त्यो पाँच सेकेन्डपछि भने परिवारले सञ्जयको आवाज सुन्न पाएन।

फोन लागेन।

सम्पर्क भएन।

खबर आएन।

तर प्रतीक्षा रोकिएन।

दिन बित्दै गए, आशा र डर सँगसँगै बढ्दै गयो

पहिलो दिन परिवारले सञ्जय सम्पर्कमा आउने आशा गर्‍यो।

दोस्रो दिन पनि फोन आउला भन्ने अपेक्षा रह्यो।

तेस्रो, चौथो हुँदै दिनहरू थपिँदै गए।

हरेक घण्टा परिवारका लागि भारी बन्दै गयो।

समय बित्दै जाँदा आशाभन्दा चिन्ता ठूलो हुन थाल्यो। सञ्जयको अवस्था के भयो भन्ने थाहा नहुँदा परिवार मृत्युको आशङ्कासँग जुध्न बाध्य भयो।

सञ्जय पछिल्लो पटक २०८३ असारमा १० दिनको घर बिदामा आउनुभएको थियो। असार २० गते उहाँ फेरि आयोजनातर्फ फर्किनुभएको थियो।

त्यसपछि भदौ १० गतेको त्यो छोटो भिडियो कल नै परिवारका लागि अन्तिम सम्झना बन्यो।

छोराको कुनै खबर नआएपछि आमा कपुरदेवी ओछ्यानबाट उठ्नै छाड्नुभयो।

तर शुक्रबार आएको खबरले उहाँलाई फेरि उभ्याइदियो।

‘कृष्णाष्टमीकै दिन भगवान्ले मेरो छोरा फर्काउनुभयो’

सञ्जय धार्मिक स्वभावका हुनुहुन्छ। उहाँलाई श्रीमद्भागवत कथा सुन्न विशेष रुचि छ।

त्यसैले कृष्णाष्टमीकै दिन छोराको जीवित उद्धार भएको खबर कपुरदेवीका लागि केवल संयोग होइन।

उहाँ यसलाई भगवान् श्रीकृष्णको कृपा मान्नुहुन्छ।

“मेरो छोरा श्रीमद्भागवत कथामा बढी रुचि राख्थ्यो। धार्मिक प्रवृत्तिको पनि हो,” उहाँले भन्नुभयो, “कृष्णाष्टमीकै दिन भगवान् श्रीकृष्णले मेरो छोरालाई पुनर्जीवन प्रदान गर्नुभएको छ।”

दस दिनसम्म छोराको जीवनका लागि प्रार्थना गरिरहेकी आमाका लागि त्यो दिन साँच्चिकै पुनर्जन्मको दिन बन्यो।

शोकमा डुबेको घरमा फेरि चुलो बल्यो

सञ्जयको उद्धारको खबरसँगै साह परिवारको घरको वातावरण नै फेरियो।

दस दिनदेखि सुनसान रहेको आँगनमा आफन्त र छिमेकीको भीड लाग्न थाल्यो।

सानीआमा पुनमकुमारी साहका अनुसार बिहानैदेखि बधाई र शुभकामना दिन आफन्त तथा छिमेकीहरू घरमा पुग्न थालेका छन्।

कसैले फोन गरेर बधाई दिए।

कसैले आशीर्वाद दिए।

कसैले भगवान्लाई धन्यवाद दिए।

दस दिनसम्म मृत्युको खबर आउने डरमा बसेको परिवारले शुक्रबार जीवनको खबर सुन्यो।

भाइ सञ्जीवका अनुसार सञ्जयका बुवा रामफल साह, श्रीमती लक्ष्मी साह र छोरी सुन्दिरा साह उहाँको अवस्थाबारे बुझ्न काठमाडौँ पुगेका छन्।

सञ्जयको अहिले नेपाली सेनाको छाउनीस्थित अस्पतालमा उपचार भइरहेको परिवारले जनाएको छ।

प्रतीक्षाको अन्त्य, तर भावनाको आँधी अझै बाँकी

सञ्जय सुरुङभित्र कहाँ, कसरी र कुन अवस्थामा भेटिनुभयो भन्नेभन्दा ठूलो कुरा उनका परिवारका लागि अहिले एउटा मात्र छ—उहाँ जीवित हुनुहुन्छ।

दस दिनसम्म आमाले छोराको अनुहार सम्झेर बिताउनुभयो।

भाइले अन्तिम पाँच सेकेन्डको भिडियो सम्झेर बिताए।

श्रीमतीले पतिको खबरको प्रतीक्षा गरिन्।

छोरीले बाबुको बाटो कुरिन्।

परिवारका लागि ती दस दिन केवल दस दिन थिएनन्। ती थिए—आशा र निराशाबीच झुन्डिएका २१६ घण्टा।

शुक्रबार बिहान त्यो प्रतीक्षा सकियो।

कपुरदेवीको आँखामा फेरि आँसु आयो।

तर यसपटक आँसुमा डर थिएन।

त्यहाँ राहत थियो।

त्यहाँ खुसी थियो।

त्यहाँ आस्था थियो।

र सबैभन्दा ठूलो कुरा—छोरा फर्किएको विश्वास थियो।

“भगवान्ले मेरो छोरालाई पुनर्जीवन दिएको छ,” कपुरदेवीले भन्नुभयो।

दस दिनदेखि बन्द रहेको चुलो शुक्रबार फेरि बल्यो।

र साह परिवारको आँगनमा, लामो समयपछि, जीवनको उज्यालो फर्कियो।

Originally published on abcnews.com.np.