काठमाडौं । शुक्रबार बिहान अँध्यारो सुरुङबाट दुई जना मानिस जीवितै बाहिर निस्किए।

सञ्जय साह र कवीर महर्जन।

घण्टौँ होइन, दिनौँसम्म सुरुङभित्र जीवन र मृत्युबीच संघर्ष गरिरहेका उनीहरू सकुशल बाहिर निस्किएको खबरले धेरै परिवारमा खुसी ल्यायो। कसैका लागि त्यो उद्धार विजयको खबर थियो, कसैका लागि चमत्कार।

तर यही खबर कैलालीको बर्दगोरियाकी रबिना चौधरीका लागि भने खुसीभन्दा बढी एउटा आशाको झिल्को बनेर आयो।

उनी अहिले महाराजगञ्जस्थित शिक्षण अस्पताल बाहिरको एउटा बेन्चमा छिन्।

काखमा होइन, हातमा छ—श्रीमान् विजय चौधरीको तस्बिर।

आँखाबाट आँसु झरिरहेका छन्। वरिपरि मानिसहरूको भीड छ। तर रबिनाको नजर भने भीडमा छैन। उनी मानौँ कुनै यस्तो आवाजको प्रतीक्षामा छिन्, जसले आएर भनिदियोस्—

‘विजय भेटिनुभयो।’

‘मेरो श्रीमान् पनि कतै हुनुहुन्छ होला’

विजय रसुवाको मेलुङ हाइड्रोपावरको ५ मेगावाट आयोजनामा काम गर्थे।

भदौ १० गते बाढी आउँदा रबिना र विजयबीच कुराकानी भएको थियो।

बाढीको अवस्था भयावह बन्दै गएपछि विजयले काठमाडौंमा रहेका आफ्ना बोसलाई पनि फोन गरेर घटनाबारे जानकारी गराएका थिए।

बोसले विजयलाई त्यहाँबाट निस्कन भनेका थिए।

त्यसपछि भने विजयको फोन लागेन।

सम्पर्कविहीन भए।

विजयसँगै काम गर्ने अरू छ जना सहकर्मी पनि हराएका छन्।

त्यसयता रबिनाको जीवन एउटै प्रश्नमा अडिएको छ—

विजय कहाँ छन्?

जोर्डनबाट सिधै अस्पताल

रबिना र विजयको भेट भएको पनि एक वर्ष पुग्न लागेको थियो।

करिब एक वर्षअघि रबिना वैदेशिक रोजगारीका लागि जोर्डन जाँदै थिइन्। उनलाई विमानस्थलसम्म पुर्‍याउन विजय आफैं आएका थिए।

त्यो बिदाइ सामान्य थियो।

विदेश जाने श्रीमती। नेपालमा काम गर्ने श्रीमान्।

दूरी थियो, तर फोन थियो। कुराकानी थियो। फेरि भेट्ने वाचा थियो।

रबिना जोर्डनमा आफ्नो काम गरिरहेकी थिइन्। विजय रसुवामा आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गरिरहेका थिए।

तर भोटेकोसीको बाढीले उनीहरूको त्यो दूरीलाई अचानक अनिश्चितताको अँध्यारोमा बदलिदियो।

श्रीमान् सम्पर्कविहीन भएको खबर पाएपछि रबिनाले जोर्डनको काम छाडिन्।

बुधबार नेपाल आइपुगिन्।

तर घर गइनन्।

विमानस्थलबाट सिधै शिक्षण अस्पताल पुगिन्।

अस्पतालको बेन्चमै बितिरहेका छन् दिन

त्यसयता शिक्षण अस्पताल रबिनाका लागि घरजस्तै बनेको छ।

हरेक दिन उनी अस्पताल पुग्छिन्।

कहिले कसैसँग सोध्छिन्।

कहिले कुनै सूची हेर्छिन्।

कहिले उद्धारको नयाँ खबर सुन्न कान थाप्छिन्।

तर अहिलेसम्म विजयको कुनै खबर आएको छैन।

उनको हातमा भने विजयको तस्बिर छुटेको छैन।

तस्बिरमा विजय मुस्कुराइरहेका छन्।

सामान्य दिनमा खिचिएको जस्तो देखिने त्यो तस्बिर अहिले रबिनाका लागि श्रीमान्को अनुहार मात्र होइन, उनको संसारसँग बाँकी रहेको एउटा चिनोबनेको छ।

दुई जना जीवित भेटिएपछि फेरि पलाएको आशा

शुक्रबार सञ्जय साह र कवीर महर्जन सुरुङबाट जीवितै बाहिर निस्किएको खबर आयो।

धेरैका लागि त्यो उद्धारको सफलता थियो।

रबिनाका लागि भने त्यसले अर्को प्रश्नसँगै एउटा आशा पनि जन्मायो—

‘यदि उनीहरू अँध्यारो सुरुङभित्रबाट जीवितै बाहिर आउन सक्छन् भने विजय पनि कतै जीवितै होलान् कि?’

उनलाई थाहा छैन विजय कहाँ छन्।

उनी सुरुङभित्र छन् कि बाहिर।

जीवित छन् कि छैनन्।

तर आशा भने मरेको छैन।

रबिना विश्वास गर्न चाहन्छिन्—

विजय पनि कतै छन्।

उद्धारको प्रतीक्षामा।

कुनै अँध्यारो ठाउँमा।

कुनै आवाज सुन्ने प्रतीक्षामा।

‘मेरो श्रीमान् खोजिदिनुस्’

रबिना आफ्नो हातमा भएको विजयको तस्बिर देखाउँदै सबैसँग आग्रह गर्छिन्।

मिडियासँग।

उद्धारकर्मीसँग।

सम्बन्धित निकायसँग।

र भेटिने जोकोहीसँग।

‘मेरो श्रीमान् खोज्न सहयोग गरिदिनुस्।’

शब्द बोल्दा उनको स्वर भासिन्छ।

आँसु झर्छ।

तर उनी फेरि तस्बिर देखाउँछिन्।

विजयको अनुहार देखाउँछिन्।

र त्यही अनुहारका आधारमा आफ्नो मान्छे खोजिरहेकी छन्।

उनका साथमा विजयसँगै हराएका अरू सहकर्मीका परिवार पनि छन्। हरेक तस्बिरको पछाडि एउटा परिवार छ। हरेक अनुहारसँग एउटा घरको प्रतीक्षा जोडिएको छ।

एउटा बिदाइ, जसको जवाफ अझै आएको छैन

एक वर्षअघि विजयले रबिनालाई विमानस्थलमा बिदाइ गरेका थिए।

त्यो दिन उनीहरूलाई सायद लागेको थियो—केही समयपछि फेरि भेट हुनेछ।

तर यसपटक रबिना नेपाल फर्किंदा विजय उनलाई लिन विमानस्थलमा थिएनन्।

उनी घर फर्किइनन्।

श्रीमान्लाई खोज्दै अस्पताल आइन्।

अस्पतालको बेन्चमा बसेर दिन गनिरहेकी छन्।

समाचार सुन्छिन्।

उद्धारका खबर सुन्छिन्।

तर हरेक खबरपछि एउटै प्रश्न बाँकी रहन्छ—

विजयको खबर कहिले आउँछ?

रबिनाको मनमा अझै एउटा उज्यालो बाँकी छ।

उनी विश्वास गर्न चाहन्छिन्—विजय फर्किनेछन्।

त्यसैले हात जोड्दै उनी सबैसँग भनिरहेकी छन्—

Originally published on abcnews.com.np.